დავით რამიშვილი

სტუდენტობის პერიოდში დავიწყე. კლასიკური კომბინაციით: ნაფაზის სწავლა-თავბრუსხვევა-ჯიბეში კოლოფი. 20 წლის როცა გავხდი, უკვე ყოველდღე ჩემს გვერდით იყო სიგარეტის წითელი კოლოფი, ერთი, ხანდახან ორიც. მერე ყვითელი კოლოფი, მერე ლურჯი, შავი, ისევ წითელი, თეთრი.

იმ პერიოდიდან მოყოლებული ძალიან მომწონდა მთელი ეს პროცესი. კვამლში გახვევა, ლეპტოპთან, ყავასთან, უაზრო კონფერენციის შესვენებზე, მანქანის ტარების დროს, სუფრასთან, ნერვიულობის დროს. ანუ კლასიკურად ყველა იმ მომენტში, რომელიც ასე ხშირად მინახავს ფილმებში, წიგნებში თუ ინტერნეტში.

ვიცოდი რატომ ვეწეოდი. იმიტომ რომ ძალიან მომწონდა. მომწონდა კოლოფის გახსნა, პირველი ღერის წვალებით ამოღება, პირველი ნაფასიც და ბოლოც, ტარების დროს ისე გადაფერფლება-რომ სალონში ფერფლი არ ჩაყარო. ჩაქრობა არ მიყვარდა, მაინც რაღაცნაირი წვალება ჭირდებოდა. არადა თუ არ ჩააქრე უარესია.

სხვანაირად ვერც წარმოვიდგენდი. ვერ ვხვდებოდი, რას აკეთებდნენ არამწეველი ადამიანები ჭამის შემდეგ. რასს? ან ყავას რა აზრი ქონდა სიგარეტის გარეშე. ბათუმამდე საჭესთან თუ გიწევს ჯდომა, როგორ არ უნდა მოწიო? ფესტივალზე?

კიდევ ბევრი სიტუაცია კარგავდა რეალობასთან კავშირს სიგარეტის გარეშე. თან როგორც აღვნიშნე ძალიან მომწონდა ეს ყველაფერი. რატომ უნდა დამენებებინა? ჯანმრთელობა? კაი რა, ყველას გვყავს ერთი ან რამდენიმე მწეველი ახლობელი, რომელიც 80 წლის ასაკშიც ეწევა. ბევრი ფული გეხარჯება?-მადლობა ღმერთს მაქვს შემოსავალი, შემიძლია რომ სიგარეტი ჩემი ფულით ვიყიდო.

ერთ დღეს სხვანაირი დილა გათენდა. ყველაფერი ჩვეულებრივად მიდიოდა, სანამ არ მივხვდი რომ სიგარეტი აღარ მომწონდა. ზუსტად ვერ გეტყვით რომელი კადრი იყო ბოლო წვეთი ჩემი და სიგარეტის ურთიერთობაში. არ მახსოვს. მანქანაში ობობას ქსელივით მოდებული სუნი? თუ დილის ამოხველება? ან იქნებ ფულის გადახდის დროს ვიგრძენი დისკომფორტი. არ მახსოვს. მაგრამ მივხვდი, რომ:




მე აღარ მინდოდა სიგარეტთან ურთიერთობა.
უცებ აღმოვაჩინე, რომ ამასობაში სიგარეტს ძალიან ღრმად გაუდგამს ფესვები ჩემს ირგვლივ. სიგარეტზე ვარ აწყობილი ფაქტიურად. საფერფლეები აივანზე, სიგარეტის კოლოფი მუდმივად (!), რამდენიმე ღერი გადანახული მანქანაშიც და სახლშიც-უცებ რომ დამიმთავრდეს? არაფერს ვამბობ სუნზე, დახარჯულ ფულზე, ამომწვარ ტანსაცმელზე. ყველა ეწევა ჩემს ირგვლივ, ჩემი მეგობრების უმეტესობა, თანამშრომლები. სიგარეტი ყველგან არის თურმე, ყველგან!

კარგი, მოდი დავანებოთ მოწევას თავი. კიბატონო. როდის?

- თვის ბოლოს მაქვს 2 საქმე ბოლომდე მისაყვანი, მივიყვან თუ არა სიგარეტსაც შევეშვები.

- მოდი ასე ვქნათ, ავიღოთ აუზის აბონემენტი და ეგრევე ვარჯიში დავიწყოთ, უფრო ადვილად დავანებებ.

- დღეს არ მოვწევ. 3 საათამდე. ეგეც საქმეა.

- კაი მოდი ეხლა მოვწევ ერთ ღერს და 5-მდე არ მოვწევ.

- ხვალ დალევა მიწევს და მაინც მოვწევ, ამიტომ ზეგიდან უეჭველი აღარ მოვწევ.

- მოდი დღეში მოვწიოთ 2 ღერი. ერთი დილით და ერთი საღამოს. არა, 2 ცოტაა. სამი. შუადღეს ერთიც. 7 ღერი. ჩათვალე სამჯერ ნაკლებს ვეწევი. არადა ამ წონაში მომატებაც არ მინდა. უხხ!

- ყავა მინდა, არადა ყავა რო დავლიო უეჭველი წამიღებს. კაი ერთს არაუშავს.

- რატომ ვერ ვანებებ??? რატომ??? რატომ???

- არ მინდა მოწევა, არ მინდა! ვსიო, არ მინდა! არადა მინდა! არა, მე არ მინდა, მაგრამ ორგანიზმს უნდა, ლომკა მაქვს. ამის დედაც.

3 თვე ვანებე თავი, უფრო სწორედ 20 დღე და 2 კვირა.. ეს იყო ძალიან სტრესული პერიოდი ჩემს ცხოვრებაში. ეს იყო მუდმივი კითხვები საკუთარ თავთან : მერე რა იქნება??? იქნება კი მერე რამე? ან საერთოდ მივალ იქამდე? რას ავიჩემე დანებება, იქნებ ჯერ არ ვარ მზად? იქნებ უნებისყოფო ვარ და ჯობია ამას მივეჩვიო ?
იქნებ უნებისყოფო ვარ? იქნებ მართლა არ შემიძლია დანებება? იქნებ? ეს იყო ყველაზე მძიმე ტომარა რომელიც გულზე მაწვა.
არ გამიმხელია დანებების მცდელობა არავისთვის. მეშინოდა, რომ თუ ვერ დავანებებდი, ეს ამბავი უფრო დამამძიმებდა. ერთადერთი გულშემატკივარი მყავდა-ჩემი ცოლი, რომელიც ერთადერთი ხედავდა ჩემს ბრძოლას და სულ მამხნევებდა. არ გამოსდიოდა. უბრალოდ ვერც ვუსმენდი.

არ ვიცი საიდან ან როგორ, მითხრა რომ ფეისბუქზე ნახა და ასე დაინტერესდა წიგნით, რომელიც გამოიწერა და თვალებგაბრწყინებულმა მაჩუქა, უდიდესი იმედით. მე კიდევ უფრო დავმძიმდი. რომელი წიგნი შეძლებდა ჩემს დახმარებას? წიგნი? მოწევა? რა შუაშია. რას ვიზამთ, ისე მაინც წავიკითხავ. გავიგებ ვინ იფიქრა, ან რატომ იფიქრა რომ ჩემზე შთაბეჭდილებას მოხდენა შეეძლო. რატომ?

უკვე 5 თვეა არ ვეწევი, ან მეტი, ან ნაკლები. არ ვიცი. არც დამითვლია. აღარც ვითვლი. ციფრებს მაგას რა მნიშვნელობა აქვს, მე უკვე არამწეველი ვარ, სამუდამოდ არამწეველი.
✆ +995 55403035

© 2020, All rights reserved. Allem Carr's Easy Way Gerogia
შეკვეთა
მიწოდების ღირებულებაა: თბილისი +5.00₾; რეგიონები +7.00₾
სახელი
გვარი
ქალაქი
მისამართი
მითითებულ მისამართზე მოხდება წიგნის მიწოდება
ტელეფონის ნომერი
ნუ გადადებ ხვალისითვის
Made on
Tilda